Games, New Media & More

Review: Condemned 2: Bloodshot (Xbox 360)

Geteisterd door alcoholverslaving, visioenen en trauma’s struint Ethan Thomas door een stad die door God verlaten lijkt. Afval stapelt zich op en de nacht lijkt het voor eeuwig gewonnen te hebben van het bevrijdende daglicht. De stilte is oorverdovend en als Ethan in een smerig toilet naar het medicijnkastje reikt, verschijnt er plotseling een verminkt gezicht achter hem in de weerspiegeling van het kastje. Als speler is de eerste hartaanval een feit en er zullen er nog vele volgen. Welkom in de wereld van Condemned 2: Bloodshot…

Topper?

Het bovengenoemde voorbeeld is tekenend voor Condemned 2: Bloodshot, het vervolg op het redelijk succesvolle Condemned: Criminal Origins, beide van de hand van Monolith. Net als in het eerste deel speel je als speler Ethan Thomas, die aan het eind van deel één in een diepe psychose zakte en niet meer voor de Special Crimes Unit kon werken. Deel twee gaat verder waar deel één stopte en Ethan is volledig afgetakeld. Echter, hij is de enige die de Special Crimes Unit kan helpen bij het oplossen van een mysterieuze plaag van criminaliteit die de stad in zijn greep houdt. Tijdens de speurtocht naar oplossingen slaagt Condemned 2 er bij vlagen in boven zichzelf uit te stijgen maar weet uiteindelijk niet geheel te overtuigen. Condemned 2 is niet de topper die het wel had kúnnen zijn.

Sfeer en CSI

Zonder twijfel de sterkste punten van Condemned 2 zijn de sfeer, het vechtsysteem en het forensisch onderzoek. De grafische vormgeving van de stad en zijn gebouwen is van een hoog niveau en zorgt voor een zeer beklemmend gevoel bij de speler met de nodige schrikmomenten, waardoor geen spiegeltje of donkere ruimte meer veilig is. Waar het vechtsysteem in de eerste Condemned vrij beperkt was, is er in Condemned 2 een groot aantal manieren om de drugsverslaafden en demonische schepsels van je af te schoppen en slaan. Door het combineren van schoppen, hoeken en stoten met het blokkeren van vijandige aanvallen kun je als speler op zeer gewelddadige, maar heerlijk bevredigende manier de vele drugsverslaafden naar het hiernamaals helpen. Bovendien is het mogelijk vele objecten uit de omgeving te gebruiken om je belagers de schedel in te slaan, variërend van planken hout, loden buizen tot wc-brillen en pistolen. Naast het vermoorden van je tegenstanders, moet er ook nog het nodige speurwerk verricht worden. Als een volleerde forensisch onderzoeker analyseer je bloedplassen, wonden en andere mogelijke bewijzen. Door middel van een soort meerkeuzevragen word je als speler gedwongen goed te kijken naar de plaats delict om de juiste keuze te maken. Het geven van juiste antwoorden leidt tot een hogere eindscore en beloningen in de vorm van Nieuwe wapens of andere toevoegingen.

Gebreken

Ondanks al deze sterke punten kent Condemned 2 ook de nodige gebreken. Alle bovengenoemde aspecten van de game worden gaandeweg steeds minder goed uitgevoerd: de sfeer vervalt in een onbegrijpelijke orgie van demonische wezens en vreemde sektes die niet past in het spel; het geweldige vechtsysteem begint gebreken te vertonen bij het vechten tegen meerdere vijanden en het onderzoeken wordt steeds minder verrassend. Bovendien zijn de ingesproken stemmen van een armzalig niveau die mij deden denken aan een Duitse James Bond-film. Ook de multiplayer voegt niets aan de game toe en had net zo goed weg gelaten kunnen worden.

Het is spijtig dat Monolith in Condemned 2 niet de gehele game het niveau van de eerste uren weet vol te houden, een fenomeen waar games wel vaker het slachtoffer van zijn (zoals bij Far Cry en Fahrenheit). Als Monolith wat minder energie in de slechte multiplayer had gestoken en wat meer in de singleplayer, was Condemned 2 wellicht wél een absolute topper geworden. Nu is het “slechts” een goede game, die je ondanks een aantal gebreken flink wat slapeloze nachten zal bezorgen.